اصلا نچسبید.نه این فینال و نه کلا این جام. فوتبال زده شدم.

تنها تیمی که دوست نداشتم قهرمان بشه قهرمان شد.ای لعنت به این شانس

بی خیال

این مراسم اهدای مدال و جام هم واسه خودش داستانی داشت.

اول که شروع کردن به دادن مدالهای فرانسه تلوزیون ایران هی تصاویر رو قطع می کرد وتصویر پنالتی ها رو می دادن.یه لحظه انگار از دستشون در رفت  و مشخص شد که چند تا خانم با کت دامن اون جا ایستادند.

این جا بود که پایه های اسلام به لرزه در اومد.من گفتم اگه وضع به همین صورت پیش بره مراسم اهدای کاپ رو نخواهیم دید.

ولی خوشبختانه زمانی که نوبت ایتالیایی ها شد چون تعدادشون زیاد بود دیگه اون خانم های پشتی مشخص نبودند و به سلامتی اسلام نجات پیدا کرد و ما هم توفیق دیدن مراسم رو پیدا کردیم.

بعد از مراسم دنبال مهر می گشتم برای دو رکعت نماز شکر !!!

یا ایتالیا یا فرانسه . لعنت بر هر دو .

برای من که فرقی نمی کند که کدام قهرمان می شود .

امیدوارم هر دو تیم را سوار بر هواپیمای c130 به سمت برلین ببرند.

این نفرین نیست ! آرزوی من است !!

پ . ن : آقا ۱۸ تیر را یادم رفت.حواس درست حسابی که ندارم.تقارن این روز با فینال جام جهانی باعث شد فراموشکار شوم.راستی جمهوری اسلامی از این تقارن استقبال شدیدی می کند!

فاجعه رخ داد.همان که ازش می ترسیدم.در مقابل میزبان کم آوردیم آن هم چه کم آوردنی ! 

ترسو بودیم مثل برانکو.چرا بعد از گل عقب کشیدیم.در حالی که می توانستیم همچنان به حمله ادامه دهیم.

خودمان نخواستیم ببریم.وگرنه آلمان تیمی نبود که حریف ما شود.درسته از حمایت تماشاچی ها بر خوردار بود. ولی در حد ما نبود.نا امیدم کمی هم عصبانی و البته ناراحت. به هر حال گذشت و باز صبر می کنیم تا جام جهانی بعد.

این جام برای من یکی که تمام شده به حساب می آید!

خیلی سخت بود بازی دیشب.فکر نمی کردم مکزیک اینجوری بازی کنه.

بعید بود ازش.خیلی سمج بود.

حالا باید میزبان رو ناک اوت کنیم.فکر کنم آلمان از پشتیبانی داور ها هم برخوردار باشه.شاید دردسر بشه.ولی خب خوفی نیست.این رو هم آرژانتین سوسک می کنه.

خب بازی خیلی خوبی نبود.نیمه اول بهتر از نیمه دوم بود.انتظار از آرژانتین بیشتر از اینها بود.ولی مربی نخواست تمام قدرتش رو به نمایش بزاره.مهم این بود که به عنوان تیم اول صعود کردیم.

حالا نوبت مکزیکه که سوراخ بشه.برو بچ آرژانتینی می خوان انتقام ایران رو از مکزیک بگیرن.

یکی دو تا سه تا ... شش تا  از زمین و آسمون داشت گل می بارید سره این صربستان.

حالا می تونیم بگیم.( بچه های آرژانتینی بلند بگن ) شش تایی ها شش تایی ها

این نسیم نبود باد هم نبود. این رگبار بود هاریکان بود طوفان بود.

طوفان آرژانتین

با این بازی هایی که از تیم های بزرگ مثل ایتالیا برزیل آلمان دیدیم فکر نکنم بتونند جلوی ابر قدرت فوتبال ( آرژانتین ) بایستند.

کو حریف؟

کو بپایم اهل جنگ ؟

کو رقیب؟

کو ندای مردمان خشمگین؟ .... کو سواران دلیر و سهمگین؟

اینچنین است قدرت و آثارتان .... ضایع است و مبتدی چون کارتان

توپ هاتان جملگی دور از هدف .... ضربه هاتان را دفاعم کرد دفع

ساق پاتان را به تکلی می زنیم  .... فک و دندانت به سختی می کنیم

ترس را اندر دو چشمت دیده ایم .... گیسوانت را چو تک تک چیده ایم

توپ ما وارد شود بر درب تان .... کو حیا و کو ندامت شرم تان

یعنی واقعا نا امید شدم.اون نیمه اول به اون قشنگی و این نیمه دوم ....

از قدیم گفتن نیمه دوم نیمه مربی هاست.برانکو نشون داد که مربی خوبی نیست.یعنی در حد جام جهانی نیست.

خدا!!! بقیه بازی ها رو به خیر بگذرونه!

این آرژانتین است.جدا کیف نکردید.بازی یعنی این.آرژانتین فقط کاپ طلا را می خواهد.

هل من رقیب می طلبد! کسی هست؟ ایتالیا ! آلمان ! انگلیس ! برزیل !

نه کسی نمی تواند جلوی آرژانتین بایستد.

اگر کسی این کار را بکند آرژانتین پدرش را می سوزاند.می گویید نه پس نگاه کنید.

این تازه شروعش بود.شما هنوز هیچ چیز از آرژانتین ندیدید.